Müəllif – Şamil Sadiq
Səsləndirən -Eldost Bayram
Bölmə baxışı
Bədii yaradıcılıq
Müəllif : Şamil Sadiq
Səsləndirən – Eldost Bayram
Aprelin 29-da Heydər Əliyev Mərkəzi, Təhsil Nazirliyi, Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası və “Hədəf Nəşrləri”nin təşkilatçılığı ilə “Oxu günü” adlı tədbir keçirilib. “Oxu günü” yeniyetmə və gənclər arasında mütaliəyə marağın artırılması, oxu vərdişlərinin inkişafına nail olmaq məqsədi daşıyır. Davamına bax
Müəllif : Şəmil Sadiq
Səsləndirən : Eldost Bayram
Gəl burda gör puldan doğan alçaqlığın dəm çağların,
Gəl burda gör sonsuz qalan bir ananın göz yaşların.
Gəl burda gör gündən solan bir canlının son yarpağın.
Gəl burda gör gün görməyən bir canlının sən ah-vayın.
Gəl burda gör qəmdən azad insanların xoş anların.
Gəl burda gör aclıq çəkən bir körpənin son anların.
Gəl, gəl də gör yalqız qalan bir aşiqin ruhsuz canın,
Gəl, gəl də gör vicdan satan bir insanın nursuz anın,
Gəl, gəl də gör “mərhəmətin” vicdan alan bir insanın,
Gəl, gəl də gör cənnət satan bir mollanın hədyanların,
Gəl burda gör qəmdən azad insanların xoş anların.
Gəl burda gör aclıq çəkən bir körpənin son anların.
Gəl burda gör bir insanın tısbağadan zövq aldığın,
Gəl burda gör bir oğulun can atadan söz aldığın,
Gəl burda gör bir qardaşın qardaşından öc aldığın,
Gəl burda gör torpaq satan “igidlərin” saz çaldığın.
Gəl burda gör qəmdən azad insanların xoş anların.
Gəl burda gör aclıq çəkən bir körpənin son anların.
Gəl sən də bil tarixlərin böhtan deyib, şər yazdığın,
Gəl sən də bil Qabillərin qardaş vurub,yer qazdığın,
Gəl sən də bil dahilərin şəhvət üçün yol azdığın,
Gəl sən də bil bir dilbərin sərvət üçün can satdığın,
Gəl burda gör qəmdən azad insanların xoş anların.
Gəl burda gör aclıq çəkən bir körpənin son anların.
Gəl, gör bu yer sən olduğun bir dünyadır, ağlar, gözəl,
Gəl, gör bu yer çoxdan qalıb, sönmüş bizim sonlar əzəl.
Gəl, gör bu yer cənnət deyil, dərddən yazar Sadiq qəzəl.
Gəl, gör bu yer bir yer ki, bil, etmiş gülün ömrün xəzəl.
Gəl burda gör qəmdən azad insanların xoş anların.
Gəl burda gör aclıq çəkən bir körpənin son anların.
Son zamanlar yadıma düşən bir ifadə diqqətimi yaman çəkir – “Dəli şeytan”… Nədənsə hər dəfə ürəyimizin dərinliyində, özümüzün özümüzə etiraf edə bilmədiyimiz hissləri, duyğuları, adətən, “dəli şeytan”ın üstünə yıxırıq. Halbuki dəli şeytanın dedikləri, istədikləri bəzən ədalət naminə yerinə yetirilməsi vacib bir işdir. Davamına bax
İnsanların qövmlərə ayrılması ilə başladı insanlığın faciəsi… Elə başladı ki, gülmək, ağlamaq, hiss etmək, sevmək, nifrət etmək duyğusu eyni olan şüurlu canlı varlıq bir-birinə düşmən kəsildi. Davamına bax
O, həmişə tək asqırardı. Elə ucadan və ürəkdən asqırardı ki, elə bil, göy guruldayır, ildirim çaxır, ya da meteoritdən zaddan bir şey qəfildən yerə düşürdü. Hələ onun asqırmağa hazırlığını görəydiniz! Asqırmamışdan öncə sanki daha güclü asqırması üçün hazırlaşardı. Bir-iki dəfə tələsik nəfəs alar, sonra da beyninin burunlarından töküləcək gücdə asqırardı.
Həmin gün biz qovurmalıq edirdik. Bizim kənddə qovurmalıq xüsusi mərasimdir. Camaat buna avqust ayından etibarən cani-dildən hazır-laşır. Kimi bir quzu, kimi iki quzu, kimi üç quzu, kimi də bir dana bəsləyir ki, oktyabr-noyabr ay-larında kəsib qış üçün qovurmalığını hazırlasın. Adətən, nənəm, əmilərim bizə gələrdilər.
Səhər yuxudan ayılanda 81 yaşlı ərim Əliqulu yastığımın yanında dirsəklənib sakit-sakit ağlayırdı. Qəribə bu idi ki, mən onu kənardan görürdüm. Lakin onun ağarmış saçlarımı sığallamasını və üzümə düşən göz yaşlarını hiss etmirdim. Əvvəl elə bildim, yuxu görürəm. Qışqırdım, amma səsimi özüm də eşitmədim. Yenə qışqırdım, yenə də eyni şey. Təəccüb məni bürümüşdü.
– Qəmbər, gəl görək bə, qardaş! Acından öldük ki.
– Deyəsən, məni yaman çox istəyirsiniz? Hazırlayın, gəldim. Yaman acmışam.
– Pomidor demişdik, aldın?
– Hə, “ruqzakı” açın, üstə qoymuşam, – deyib Qəmbər hamama keçdi.
Pıllı əmini çoxdan tanıyıram. Uşaqlıqdan elə bilmişəm ki, onun adı elə anadangəlmə bu cürdür. Nəinki mən, hətta bütün kənd camaatı bu cür bilir. Amma həmişə də camaatda bir şübhə vardı bu ada qarşı. Çünki bizim Pıllı əmi kimi tanıdığımız bu saf insan heç vaxt “pıllı” kimi görünmürdü.
– Salam, Həsən müəllim!
– Salam.
– Necəsiniz?
– Kəmşirin!
– :)) Maraqlıdır, niyə bəs kəmşirin?
Artıq ikinci dəfədir ki, Hədəf kollektivi olaraq YUĞ teatrının qonağı oluruq. Düzü, bu teatrı dəyərli dostumuz Amil Eyyubun sayəsində yaxından tanıdıq.
Adlıq hal müvazinətini itirmədən uca bir dağ başında oturub öz keçmiş halını xatırlayırdı. Gözünün önünə dünyanın, kainatın olmadığı bir dövr gəlirdi. O zaman hələ Tanrı da yox idi. O zaman hər şey təkdi və saf idi. Sonralar özü də xəbəri olmadan hallanmağa, parçalanmaya, bölünməyə başlamışdı.