Bu gün AZƏRBAYCAN DİLİ və ƏLİFBASI günüdür. Dilimizi sevmək və qorumaq bizim ən vacib borcumuzdur. Müstəqil dilimiz və əlifbamız olduğu üçün xoşbəxtik! Sizləri təbrik edirik!
Məhz bu günə özəl olaraq Şəmil Sadiqin C.Məmmədquluzadənin “Anamın kitabı” pyesi əsasında hazırldığı kiçik hekayəni paylaşırıq.
Sadə bir azərbaycanlı ailəsində uç qardaş, bir bacı vardı. Ataları isə xeyli zaman əvvəl rəhmətə getmişidi. Bu qardaşların hərəsi bir xarici ölkədə təhsil alıb, Azərbaycana qayıtdıqdan sonra öz dillərini unudub, başlayırlar rus, fars, osmanlıca danışmağa və təbliğ etməyə. Bu da qardaşlar arasında mübahisələrə, dava-dalaşa səbəb olurdu. Çünki onlar bir-birlərinin dilini başa düşmür, hərərsi öz bildiyi dilin daha yaxşı olduğunu deyirdi. Oğlanlarının bu halına dözməyən anaları Zəhra xanım dünyasını dəyişir. Üç qardaşın bir bacısı olan Gülbahar qardaşlarının bu cür satqınlıqlarına qarşı dözə bilmir və hər üçünü atalarının onlara yazdığı vəsiyyət əsasında danlayır. Qardaşlarının rus, fars, osmanlı dilindəki kitablarına od vurub yandıran Gülbahar deyir: – Qaldı bircә kitab: bu da Anamın kitabı!
-Atam bu məktubu öz əlləri ilə yazıb, sizlərə vəsiyyət edib. Ey öz anasını-Vətənini bəyənməyənlər, görün sizi boya-başa çatdıran, xarici ölkələrə oxumağa göndərən öz doğmaca atanız sizə nə deyib. Üzünü Böyük qardaşı Rüstəmə tutub ürək ağrısı ilə vəsiyyətnaməni oxuyur.
-Gün o gün oldu ki, sübh tezdən dünyalar qədər sevdiyim, həyat yoldaşım Zəhranın cismindən bir parça qopub ayrıldı ki, adını Rüstəm qoydum.
Sonra Gülbahar üzünü ortancıl qardaşı Mirzə Məhəmmədəliyə tutub yenə oxyur:
-Bir neçə il sonra axşam saatlarında biçarə həyat yoldaşımın qalan cismindən bir parça da qopub ayrıldı, bu da həmin gün dünyaya gələn oğlum Məhəmmədəli idi.
Sonra Gülbahar üzünü kiçik qardaşı Səməd Vahidə tutaraq gözlərinin içinə bir neçə saniyə baxandan sonra məktubu oxudu.
-Yazıq Zəhranın qalan cismindən bir parça da qopub ayrıldı. Bu da üçüncü oğlum Səməddir. Ondan sonra isə bəxti-qara arvadımın bədənindən bir can da ayrıldı ki, bu da qızım Gülbahar oldu.
Mənim balalarım, Yer, göy, aylar vә ulduzlar göylәrdә seyr edib gәzә-gәzә әvvәl-axır Günün başına dolanırlar, bilirsiniz niyə, çünki bütün kainat əvvəllər bir idi. Sonra bir-bir günəşdən ayrıldılar, amma uzağa getmədilər, daima onun başına dolandılar.
Mәn əminəm ki, mәnim dә balalarım dünyada hәr yanı gәzsələr də, әvvәl-axır qayıdıb anaları Zәhranın әtrafında dolanacaqlar. Çünki ay vә ulduzlar Günəşin parçaları olduğu kimi, sizlər da ananızın ayı vә ulduzlarısınız. Vay o kәsin halına ki, tәbiәtin hәmin qanununu pozmaq istәyә! Onun insafı vә vicdanı həmişə ona əziyyət edər, balalarım. Mən isə sizlərin dilinizi, millətinizi unudaraq yaşayıb vicdan əzabə çəkməyinizi istəmərəm. Əgər bir gün sizlər Ananızı, elinizi, dilinizi, kimliyinizi unutsanız, haqqımı sizə halal etmərəm! Siz bir Ananın-Azərbaycanının kiçik parçalarısınız, öz dilinizə, elinizə sahib çıxın, onun başına dolanın, onu qoruyun!
Gülbahar məktubun son cümlələrini oxuyanda özündən xəbərsiz, anası Zəhranın yanında diz çökmüş, məktubu bağrına basmış, ağlayırdı. Bunu görən qardaşlar da ölümş analarının başına yığışıb, bacılarını qucaqlayıb ondan üzr istədilər!
